سه شنبه, 9 آذر 1400 :: Tuesday, 30 November 2021
 
کد خبر: 98898

واقعیت هولناک مدارس تحت کنترل دولت‌های کانادا و آمریکا

اگرچه خبر کشف گور‌های دسته جمعی در مدارس شبانه روزی کودکان بومی در کانادا و آمریکا هولناک و شوکه کننده بود، اما افشای آن چه در این مدارس تحت کنترل دولت‌های کانادا، آمریکا و کلیسای کاتولیک گذشته، واقعیت هولناکی است که مصداق نسل کُشی است.
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری ریشه

گاهی اوقات کانادایی‌ها هنگام راه رفتن از پله‌های ساختمان‌های دولتی، مدارس و کلیسا‌ها در تابستان با ده‌ها کفش کوچک مواجه می‌شوند؛ این کفش‌ها به یاد صد‌ها کودک که بقایای آن‌ها در محل مدارس شبانه روزی سابق در کانادا پیدا شدند، در این اماکن دیده می‌شود. کارشناسان در پی پیدا شدن گورهای دسته جمعی در کانادا و آمریکا آن را یک نسل کشی توصیف کردند.

به گزارش «ساینتیفیک امریکن»، مدارس شبانه روزی کودکان بومی با هدف نسل کُشی بومیان در کانادا و آمریکا تاسیس شدند.
 
جست و جو در محوطه این مدارس برای کشف گور‌های بدون علامت کودکان بومی که در تمام این سال‌ها از آن‌ها به عنوان مفقود یاد می‌شد، پس از آن رخ داد که کمیسیون آشتی و حقیقت کانادا در سال ۲۰۰۸ با هدف بررسی ادعای بومیان در مورد این مدارس تشکیل شد.
 
گزارش این کمیسیون در سال ۲۰۱۵، جست و جوی گور دسته جمعی در مدارس مذکور را براساس شهادت حدود ۷ هزار نفر از بازماندگان این مدارس اجتناب ناپذیر خواند.
 
اما مخالفت‌ها با این امر سبب شد، جست و جو برای یافتن گور‌های مذکور از چند ماه آغاز شود. در سال‌های ۱۸۸۳ تا ۱۹۹۷ بیش از ۱۵۰ هزار کودک بومی کانادا به اجبار برای تحصیل در این مدارس از خانواده هایشان جدا شدند.
 
جست و جو در محوطه ۴ مدرسه از مجموع ۱۳۹ مدرسه شبانه روزی کودکان بومی به کشف بقایای هزار و سیصد جسد منجر شد.
 
در حالی که آمار‌های رسمی شمار کودکان بومی جان باخته در این مدارس را حدود ۴ هزار نفر می‌دانند، واقعیت‌های موجود از چند برابری بودن این آمار حکایت دارند.
 
واقعیت این است که شرایط این مدارس عامل اصلی مرگ و میر دانش آموزان بود.
 
تهویه نامناسب، نبود امکانات بهداشتی، ازدحام جمعیت، کمبود کارکنان، نبود سیستم‌های گرمایشی و سرمایشی و تغذیه نامناسب از مهم‌ترین ویژگی‌های این مدارس بودند.
 
موضوع تغذیه و کمبود، مهم‌ترین موضوع در این مدارس بود که تضعیف سیستم ایمنی کودکان بومی را در پی داشت.
 
بازماندگان این مدارس می‌گویند که همیشه گرسنه بودند، برای دریافت غذا باید گریه می‌کردند، غذاهایشان اغلب فاسد و بدبو بود.در همین حال دولت کانادا از این کودکان برای انجام آزمایش‌های تغذیه‌ای استفاده می‌کرد.
 
در یک مورد در سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۲ بیش از هزار کودک بومی در ۶ مدرسه شبانه روزی تحت آزمایش تغذیه قرار گرفتند.
این اتفاق‌ها در حالی رخ می‌دادند که مقام‌های دولتی و کلیسا به خوبی از گرسنگی و سوءتغذیه در این مدارس آگاه بودند، اما اقدامی در این رابطه انجام ندادند.بازماندگان این مدارس پس از خروج از مدارس، در طول زندگی خود نیز از بیماری‌های مزمن مانند چاقی، دیابت نوع ۲ و فشار خون بالا رنج می‌برند.
 
شمار زیادی از کودکان بومی در این مدارس به دلیل بیماری‌های همه گیر مانند سل، سرخک، آنفلوآنزا، ... جان خود را از دست دادند.کودکان بیمار در برخی از موارد بدون اطلاع خانواده هایشان به بیمارستان‌های در نظر گرفته شده برای قومیت‌های نژادی فرستاده می‌شدند.
 
چنین بیمارستان‌هایی با هدف طولانی‌تر کردن مدت حضور کودکان بومی در بیمارستان برای آموختن زبانن غیربومی، از درمان آن‌ها خودداری می‌کردند.در سال ۱۹۰۷، یک مقام کانادایی پس از بازدید ۳۵ مدرسه شبانه روزی کودکان بومی، اعلام کرده بود که ۲۵ درصد کودکان بومی در این مدارس، جان خود را از دست دادند؛ البته در یک مدرسه، این میزان ۶۹ درصد بود.

جوامع بومیان در سراسر کانادا با استفاده از فناوری رادار نفوذی در زمین، در جست وجوی مکان‌های مدارس شبانه روزی بوده اند؛ تاکنون بیش از هزار و ۳۰۰ قبر بی نشان مشکوک پیدا شده است.اما سران جوامع بومی، خانواده‌ها و حامیان می‌گویند این تنها نوک کوه یخ است.

گرنتث شالا نیوز با استفاده از نقشه و داده‌های مرکز ملی حقیقت و آشتی کانادا، تمام سایت‌های مدارس شبانه روزی سابق در سراسر کانادا را ترسیم کرده است.

این نقشه همچنین نشان می‌دهد که آیا زمین‌ها برای یافتن بقایای اجساد جست وجو شده اند یا خیز.

هر نقطه روی نقشه نشان دهنده محل مدرسه مسکونی سابق است؛ اگر نقطه قرمز باشد، به این معناست که هیچ جست وجوی شناخته شده‌ای در سایت برای یافتن بقایای اجساد انجام نشده است و در حال حاضر هیچ جست وجویی در حال انجام نیست؛ اگر نقطه زرد باشد، به این معناست که جست وجو برنامه ریزی شده یا در حال انجام است؛ اگر نقطه آبی باشد، جست وجو کامل شده است.

3264656_852.png

همانطور که در نقشه نشان داده شده است، بیشتر مکان‌های مدارس شبانه روزی سابق کاوش نشده است و هیچ برنامه‌ای برای اکتشاف اعلام نشده است.

بر اساس گزارش نهایی کمیسیون حقیقت و آشتی کانادا، مدارس شبانه روزی فقط اسم مدرسه را یدک می‌کشیده اند.

کودکان از خانه‌های خود بیرون کشیده شده و در این موسسات قرار داده می‌شدند، جایی که فرهنگ آن‌ها به طور سیستماتیک از بین می‌رفت و در بسیاری از موارد مورد سوء استفاده‌های وحشتناک قرار می‌گرفتند.

بر اساس گزارش کمیسیون حقیقت و آشتی کانادا، بیش از ۳۸ هزار کودک اعزامی به مدارس شبانه روزی مورد آزار جنسی و شدید جسمی قرار گرفتند.

در حالی که در‌های آخرین مدرسه شبانه روزی بومیان کانادا در سال ۱۹۹۶ بسته شد، تأثیرات این نوع مدارس از جهات مختلف همچنان احساس می‌شود.

با توجه به بازماندگان که عزیزان خود را در مدارس مسکونی از دست داده اند، در حالی که پرداختن به این مسائل مداوم بخش مهمی از پرداختن به اشتباهات سیستم مدارس مسکونی است، یافتن بقایای کودکانی که هرگز به خانه بازنگشته اند نیز منبع مهمی برای التیام بازماندگان آنهاست.

مردم بومی آمریکای شمالی با شوک اجساد یافت شده در گور‌های دسته جمعی در نزدیکی مدرسه شبانه روزی بومیان «کملوپس» روبرو شدند.

به گزارش «یور تانگو»، برای افراد بومی، آن‌ها فقط ۲۱۵ جسد نیستند؛ آن‌ها اقوام از دست رفته بومیان این قاره هستند.

خانواده‌ها مجبور شده بودند فرزندان خود را به این مدارس بفرستند و در موارد زیادی این کودکان هرگز به خانه‌های خود بازنگشتند.آموزشی که کودکان بومی در چنین موسساتی دریافت می‌کردند به عنوان جذب اجباری به این نوع مدارس توصیف می‌شود؛ این در واقع یک نسل کشی بود.

این مدارس در اواخر دهه ۱۸۰۰ آغاز به کار کردند و در سراسر آمریکا و کانادا واقع شده بودند.در سال ۱۸۶۰ میلادی دفتر امور بومیان آمریکا مدارس شبانه روزی بومیان را تاسیس کرد.

این مدارس جایی بودند که کودکان بومی آمریکایی باید با استاندارد زندگی سفیدپوستان آمریکایی خو می‌گرفتند.بر اساس گزارش ها، این نوع مدارس در کانادا در دهه ۱۸۸۰ تاسیس شدند.

در سال ۱۹۲۰، کانادا قانون بومیان را تصویب کرد، که بر اساس آن حضور تمامی کودکان بومی در مدارس شبانه روزی الزامی بود و حضور آن‌ها در مدارس دیگر غیرقانونی بود.

ریچارد هنری پرت، رئیس مدرسه صنعتی بومیان کارلایل، که در سال ۱۸۷۹ تأسیس شد، از شعار «بومیان را بکش، مردم را نجات بده»، استفاده کرد.

در این موسسات، کودکان به دلیل صحبت به زبان خود یا تلاش برای شرکت در مراسم‌های فرهنگی مورد ضرب و شتم و تجاوز جنسی قرار می‌گرفتند.

در توافقنامه اسکان مدارس شبانه روزی بومیان، ۱۳۹ مدرسه شبانه روزی در کانادا مشخص شد؛ البته این تعداد شامل مدارس اداره شده توسط دولت‌های استانی نمی‌شود.

با توجه به ائتلاف مدارس شبانه روزی بومیان آمریکا، تعداد ۳۶۷ مورد از این دست مدارس در آمریکا وجود داشته است.

مکان‌های این مدارس اکنون مملو از گور‌های بدون نشان است؛ به این معنا که در آمریکا و کانادا، به احتمال زیاد دستکم ۵۰۶ گور دسته جمعی پر از اجساد پنهان و دفن شده در نسل‌های مختلف وجود دارد.

قوانین مربوط به این مدارس تنها مقرراتی نبود که برای محدود کردن مردم بومی وضع شده بود.

در سال ۱۸۸۳، آمریکا یک قانون جنایات مذهبی را تصویب کرد که افراد بومی را از انجام مراسم بومی منع می‌کرد.

یافتن چندین گور دسته جمعی در کانادا پس از تلاش‌های کمیسیون حقیقت و آشتی در این کشور، امید را برای «دیندیسی» و دیگر حامیان حقوق بشر در آمریکا ایجاد کرده که حرکت‌های مشابهی در آمریکا نیز روی دهد.

ائتلاف شفابخش مدرسه شبانه روزی بومیان آمریکا حدود یک دهه پیش تشکیل شده و به عنوان موسسه‌ای غیر دولتی این مسئولیت را دارد تا دانش عمومی و آگاهی درباره اخراج اجباری کودکان بومی از خانه هایشان و فرستادن آن‌ها به مدارس شبانه روزی را افزایش دهد.

این اقدامی بود تا کودکان بومی آمریکایی بتوانند «در جامعه سفید پوستان آمریکا جذب شوند»، سیاستی که از سال ۱۸۶۹ و به مدت یک قرن اجرا شد.دانش آموزان در این مدارس شبانه روزی اغلب هدف انواع سوء استفاده‌ها قرار می‌گرفتند، آن‌ها از صحبت کردن به زبان خود و انجام سنت‌های دینی و فرهنگی شان منع می‌شدند و برخی از آن‌ها هرگز موفق به بازگشت و خانه و خانواده خود نمی‌شدند.

انتهای پیام

افزودن دیدگاه جدید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.