شنبه, 24 مهر 1400 :: Saturday, 16 October 2021
 
کد خبر: 98456

از همه‌گیری کرونا تا همه‌گیری فقر

سال ۲۰۲۰ بیش از ۳۸/۲ میلیون آمریکایی با «ناامنی غذایی» مواجه شدند؛ این رقم معادل بیش از ده درصد یا یک نفر به ازای هر ده آمریکایی است؛ همان سال ۱۱/۷ میلیون کودک آمریکایی از گرسنگی رنج بردند.
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری ریشه

فقر یکی از معضلات اجتماعی است که در تمام جوامع، با شدت کم یا زیاد، وجود دارد. اگرچه شرایط اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی هر کشور در کم‌رنگ یا پررنگ شدن این معضل نقش مهمی دارد، اما تقریباً غیرممکن است که کشوری را پیدا کرد که فقر در آن مطلقاً وجود نداشته باشد.

با این همه، مشکلات اقتصادی اخیر در کشور - همراه با همه تبلیغات و سیاهنمایی‌های موجود - این تصور را برای بسیاری به وجود آورده است که مشکلات حاد اقتصادی-معیشتی فقط در ایران است و شهروندان اروپایی و آمریکایی بطور مطلق در رفاه کامل زندگی می‌کنند. اینجا قصد ورود به چرایی این تصویر در اذهان بخش‌هایی از جامعه ایرانی را نداریم؛ همچنین منظور این گزارش نادیده‌گرفتن یا حتی کمرنگ جلوه‌دادن مشکلات و دغدغه‌های اقتصادی ناشی از سوءمدیریت در کشور نیست. اما خوب است که از همین منظر، نگاهی به وضعیت فعلی کشورهای اروپایی و آمریکا بیاندازیم تا دستکم با آگاهی از وضعیت اقتصادی کشورهای توسعه‌یافته که هرکدام در اقتصاد جهانی وزنه‌ای محسوب می‌شوند، نسبت به آنچه امروز در ایران و سایر کشورها می‌گذرد ارزیابی دقیق‌تر و منصفانه‌تری داشته باشیم. گزارشی که صرفاً از منابع غربی استخراج شده است.

 آماری که اخیراً توسط وزارت کشاورزی آمریکا منتشر شد، نشان می‌دهد بیش از ۳۸/۲ میلیون آمریکایی سال گذشته [۲۰۲۰ میلادی] در مقطعی با «ناامنی غذایی» دست‌وپنجه نرم کرده‌اند؛ این رقم حدود ۹ درصد افزایش آمار گرسنگی در مقایسه با سال ۲۰۱۹ را نشان می‌دهد؛ سالی که در آن ۳۵/۲ میلیون آمریکایی با گرسنگی دست‌به‌گریبان شده بودند.

 گزارش جدید وزارت کشاورزی آمریکا، که اولین اقدام جامع دولت فدرال در جهت مستندسازی تأثیر شیوع بیماری همه‌گیر کووید-۱۹ و افزایش بی‌کاری بر تشدید ناامنی غذایی بود، نشان داد تعداد کودکانی که در آمریکا از گرسنگی رنج می‌برند از ۱۰/۷ میلیون نفر در سال ۲۰۱۹ به ۱۱/۷ میلیون نفر در سال گذشته رسیده است؛ که این رقم نیز افزایش تقریباً ۹ درصدی را نشان می‌دهد. [آمار سال گذشته‌ی میلادی نشان می‌داد از هر شش خانواده‌ی آمریکایی که صاحب فرزند هستند، یک خانواده غذای کافی ندارد.

گزارش دیگری از وزارت کشاورزی آمریکا، که ماه گذشته منتشر شد ، نشان می‌دهد هزینه‌های فدرال در حوزه‌ی برنامه‌های داخلی حمایت غذایی و تغذیه‌ای طی سال مالی ۲۰۲۰ به بالاترین حد خود در تاریخ، معادل ۱۲۲/۱ میلیارد دلار، رسیده که ۳۲ درصد بیش‌تر از سال قبل از آن بوده است.

در عین حال، «امیلی انگلهارد» مدیر تحقیقات «تغذیه‌ی آمریکا»، بزرگ‌ترین سازمان داخلی این کشور در حوزه‌ی مقابله با گرسنگی، در خصوص افزایش نیاز مردم به کمک در زمینه‌ی تأمین غذا می‌گوید تقریباً ۶۰ میلیون نفر (نزدیک به یک آمریکایی از هر پنج آمریکایی) سال گذشته کمک‌های خیریه‌ی غذایی دریافت کرده‌اند؛ رقمی که ۵۰ درصد نسبت به سال ۲۰۱۹ افزایش داشته است. سی‌ان‌ان گزارش می‌دهد که شبکه‌ی متشکل از ۲۰۰ بانک غذا و ۶۰،۰۰۰ میز توزیع غذای متعلق به «تغذیه‌ی آمریکا»، سال ۲۰۲۰ بیش از شش میلیارد وعده غذا پخش کرده‌اند، که ۴۴ درصد نسبت به سال قبل افزایش داشته است.

در همین حال، داده‌های «نظرسنجی نبض خانوار» (متدولوژی جدید اداره‌ی سرشماری آمریکا که ۱۸ ماه قبل، به فاصله‌ی کمی از آغاز بحران‌های اقتصادی و بهداشت عمومی، که متقابلاً مرتبط هستند، از آن رونمایی شد) نشان می‌دهد ناامنی غذایی در آمریکا سال گذشته صرفاً در مقطعی کاهش پیدا کرد که قانونگذاران فدرال حمایت‌های درآمدی از خانوارها را افزایش دادند.

فعالان ترقی‌طلب تأکید دارند که اگر کنگره در پاسخ به بحران کرونا میلیاردها دلار برای تأمین بودجه‌ی اقدامات در زمینه‌ی مبارزه با فقر در نظر نمی‌گرفت، معضل گرسنگی، که قبل از سال ۲۰۲۰ نیز پیشاپیش میلیون‌ها نفر در ثروتمندترین کشور جهان از آن رنج می‌بردند، سال گذشته در آمریکا وخیم‌تر هم می‌شد. چنان‌که پس از آغاز «رکود بزرگ» در سال ۲۰۰۸، که بر خلاف همه‌گیری کووید-۱۹ باعث توسعه‌ی نظام رفاه اجتماعی نشد، تعداد آمریکایی‌هایی که با ناامنی غذایی دست‌به‌گریبان بودند تقریباً ۱۳ میلیون نفر افزایش یافت و به اوج خود، یعنی ۵۰/۲ میلیون نفر رسید.

«جوئل برگ» مدیرعامل «آمریکایی عاری از گرسنگی»، در بیانیه‌ای خاطرنشان می‌کند:

  داده‌های جدید فدرال دو مسئله را به ما نشان می‌دهند: اولاً، گرسنگی در حالی که قبل از شیوع کووید-۱۹ هم پیشاپیش یک معضل بزرگ و نظام‌مند در تمام ۵۰ ایالت آمریکا بود، در طول همه‌گیری بیش‌ازپیش در این کشور افزایش یافت. دوماً، در حالی که ده‌ها میلیون آمریکایی سال ۲۰۲۰ به‌شدت از مشکلات غذایی رنج می‌بردند (و هنوز هم به‌شدت رنج می‌برند)، این کشور صرفاً به این خاطر گرفتار گرسنگی دسته‌جمعی نشد که دولت فدرال وارد عمل شد و کمک‌های غذایی و نقدی را افزایش چشم‌گیری داد.

«برگ» با تأکید بر این‌که «همه‌گیری [کرونا] هنوز با نقطه‌ی پایان فاصله‌ی زیادی دارد»، می‌افزاید: «ما به تداوم این کمک‌ها، به عنوان پیش‌پرداختی برای سرمایه‌گذاری‌های بزرگ‌تری نیاز داریم که جهت ایجاد شغل، افزایش دستمزد و تضمینِ برخورداری از یک چتر ایمنی کارآمد ضرورت دارد؛ تا بالأخره بتوانیم یک بار برای همیشه گرسنگی را در آمریکا پایان دهیم.»

اگرچه دولت بایدن ماه گذشته به دلیل تصویب گسترده‌ترین افزایشِ دائمی مزایای غذایی در تاریخ «برنامه‌ی تکمیلی کمکِ تغذیه‌ای» (موسوم به «اسنپ»)، مورد تحسین ترقی‌طلبان قرار گرفت، اما فعالان حوزه‌ی مبارزه با گرسنگی و قانونگذاران دموکرات، خواستار «تغییرات تحول‌آفرین» هستند. رؤسای دموکرات ۲۵ کمیته‌ی مجلس نمایندگان در نامه‌ای که اخیراً به جو بایدن، رئیس‌جمهور آمریکا، ارسال کردند، از کاخ سفید خواستند «یک کنفرانس ملی در زمینه‌ی غذا، تغذیه، گرسنگی و سلامت برگزار کند که همه‌ی بازوهای دولت، رهبران ایالتی و محلی، رهبران قبایل، مشاغل انتفاعی و غیرانتفاعی، فعالان، و کسانی را دور هم جمع کند که تجربیات زیادی در زمینه‌ی طراحی نقشه‌ی راه برای پایان دادن به گرسنگی در آمریکا تا سال ۲۰۳۰ دارند.»

قانونگذاران مذکور یادآور شدند: «اولین و تنها کنفرانس درباره‌ی ناامنی غذایی، ۵۲ سال پیش برگزار شد. کنگره در چارچوب همان اقدام، چتر ایمنی‌ای را برای مبارزه با گرسنگی ایجاد کرد که امروز می‌شناسیم. ما آماده‌ایم تا در کنار شما جبهه‌ی نهایی برای پایان دادن به گرسنگی و ایجاد آینده‌ای را ترسیم [و فتح] کنیم که در آن وعده‌ی آمریکا [و تحقق رؤیای آمریکایی] برای هر فردی در آمریکا در دسترس باشد.»

در این جا ارائه‌ی توضیحاتی درباره‌ی «برنامه‌ی تکمیلی کمک تغذیه‌ای» یا همان «اسنپ» لازم است؛ برنامه‌ای که از هر هشت آمریکایی یک نفر برای تأمین تغذیه‌اش تحت پوشش آن است. طبق قوانینی که ماه اکتبر اجرایی می‌شوند، متوسط کمک‌هزینه‌های پرداختی به افراد تحت پوشش این برنامه بیش از ۲۵ درصد نسبت به سطح پیش از شیوع همه‌گیری [کرونا] افزایش می‌یابد. تمام ۴۲ میلیون نفری که عضو این برنامه هستند، واجد شرایط دریافت این مزایای جدید هستند.

منتقدان قانون قبلی دست‌کم یک دهه است که می‌گویند این میزان کمک‌هزینه برای تأمین یک رژیم غذایی مناسب، بسیار ناچیز است. کمک‌هزینه‌ی پرداختی در بیش از سه‌چهارم از خانواده‌ها در نیمه‌ی اول ماه به پایان می‌رسد و محققان معتقدند کمبود مواد غذایی متعاقب تمام شدن این کمک‌هزینه، با مشکلات مختلفی از افزایش بستری در بیمارستان گرفته تا افزایش اخراج موقت دانش‌آموزان از مدارس در ارتباط است.

طبق قانون جدید، متوسط ​​کمک‌هزینه‌های ماهیانه (که قبل از شیوع همه‌گیری ۱۲۱ دلار به ازای هر نفر بود) ۳۶ دلار افزایش می‌یابد. اگرچه مبلغ این افزایش ممکن است برای خانواده‌های طبقه‌ی متوسط زیاد به نظر نیاید، اما فعالان اجتماعی می‌گویند همین مبلغ نیز گرسنگی را کاهش می‌دهد، تغذیه را بهبود می‌بخشد، و منجر به افزایش سلامت در جامعه می‌شود.

لازم به ذکر است که از نظر دولت آمریکا، پرداخت کمک‌هزینه در قالب «اسنپ» مزایای دیگری نیز دارد؛ از جمله «ایجاد ثبات دموکراتیک» در جامعه‌ای که با معضلاتی مانند بیماری و اختلافات نژادی مواجه است. «تام ویلساک» وزیر کشاورزی آمریکا، در همین‌باره صراحتاً می‌گوید: «شاید ما قانون اساسی و اعلامیه‌ی استقلال داشته باشیم، اما اگر ۴۲ میلیون آمریکایی داشته باشیم که گرسنه باشند... واقعاً گرسنه باشند، رضایتی وجود نخواهد داشت و بی‌ثباتی سیاسی ایجاد می‌شود.»

بسیاری از روزنامه‌های آمریکایی مانند واشینگتن‌پست  و یواس‌ای‌تودی ، مجله‌های آمریکایی مانند تایم ، و حتی وب‌سایت‌هایی که مختص ارائه آمار درباره فقر در آمریکا هستند ، مفصلاً درباره معضل فقر و فقر مطلق در این کشور گزارش نوشته‌اند. با این وجود، بسیاری افراد هنوز هم یک تصور اشتباه دارند: «فقر در آمریکا با فقر در کشورهای دیگر تفاوت دارد.» این افراد معتقدند از آن‌جایی که استاندارد زندگی در آمریکا نسبت به بسیاری از کشورهای دیگر دنیا بالاتر است، افراد فقیر در این کشور هم اگر با همان وضعیت در کشورهای دیگر زندگی کنند، دیگر «فقیر» به حساب نخواهند آمد. این در حالی است که این تصور کاملاً اشتباه است. پایگاه اینترنتی «سازمان بین‌المللی کودکان» مستقر در آمریکا در بیان آمار فقر کودکان در این کشور، به همین تصور غلط نیز پرداخته است .

این سازمان در ابتدای گزارش خود مؤکداً می‌نویسد: «از هر ۷ کودک در آمریکا ۱ کودک در فقر به دنیا می‌آید. غافل‌گیر شدید؟» سازمان بین‌المللی کودکان سپس توضیح می‌دهد: «ممکن است تصور کنید که چون آمریکا کشوری ثروتمند است، فقرا در این کشور صرفاً به نسبت استانداردهای «آمریکایی» فقیر هستند. اما واقعیت این است که نرخ فقر کودکان در آمریکا از سایر کشورهای توسعه‌یافته بسیار بالاتر است.» این سازمان آمریکایی با اشاره به این‌که طبق آمار اداره سرشماری آمریکا، ۱۵/۵ میلیون کودک در این کشور دچار فقر هستند ، به نقل از «سازمان توسعه و همکاری اقتصادی» (نهادی متشکل از ۳۵ کشور توسعه‌یافته، به علاوه رژیم صهیونیستی، که خود را متعهد به دموکراسی و اقتصاد بازارمحور می‌دانند  می‌نویسد: «کودکان در آمریکا آمار فقر بیش‌تری از اکثر کشورهای توسعه‌یافته دارند. تنها یونان، مکزیک، اسرائیل، و ترکیه هستند که آمار فقر کودکان در آن‌ها از آمریکا بیش‌تر است.» آمارهای دیگر درباره فقر کودکان در آمریکا نشان می‌دهد حدود ۴۰ درصد از کودکان در این کشور پیش از آن‌که به ۱۸ سالگی برسند، دست‌کم یک سال در فقر زندگی می‌کنند.

 

 

 

 

آیا فقر در ایران با آمریکا و اروپا قابل‌مقایسه است؟

چنان‌چه گفته شد، منظور از تهیه این گزارش، انکار وجود فقر و مشکلات اقتصادی در ایران نیست، بلکه تأکید بر این واقعیت است که «به هر کجا که روی آسمان همین رنگ است». با این وجود، یک نکته مهم وجود دارد که بر اساس آن، مشکلات اقتصادی در ایران را تقریباً با هیچ کشور دیگری نمی‌توان مقایسه کرد: کشور ما در نتیجه سیاست‌های ظالمانه آمریکا و متحدان غربی این کشور، ۴۰ سال است که تحت شدیدترین دشمنی‌ها و تحریم‌های اقتصادی قرار دارد. اگرچه نمی‌توان و نباید بخش عمده‌ای از مشکلات اقتصادی مردم را به تحریم‌ها گره زد و به این ترتیب از مسئولیت رفع این مشکلات شانه خالی کرد، اما جای پرسیدن این سؤال وجود دارد: کشورهایی که نه تنها تحت تحریم‌های اقتصادی نیستند، بلکه همکاری‌ها و حمایت‌های گسترده‌ای را میان خودشان دارند، چگونه نتوانسته‌اند از پس معضل فقر برآیند؟

به عبارت دیگر، مشکلات اقتصادی در ایران با معضلاتی مانند فقر و گرسنگی در آمریکا و اروپا از پایه و اساس غیرقابل‌مقایسه است، چراکه این کشورها نه تنها ثروتمندترین کشورها و دارای بزرگ‌ترین اقتصادهای دنیا هستند، بلکه به هر بهانه‌ای از کشورهای دیگر دنیا نیز دزدی می‌کنند (از جمله دزدی چندین میلیارد دلاری آمریکا از ایران با متهم کردن تهران به نقش داشتن در ۱۱ سپتامبر )، اما با همه این‌ها باز هم توزیع عادلانه ثروت را در دستورکار خود قرار نداده‌اند. کشورهایی که دم از مردم‌سالاری و حقوق بشر می‌زنند و ایران را به همین بهانه‌ها تحریم کرده‌اند، کدام مردم‌سالاری و حقوق بشر را می‌خواهند در کشور ما پیاده کنند؟ همان مردم‌سالاری‌ای که ملت‌هایشان را دچار فقر مطلق و گرسنگی کرده است؟ یا همان حقوق بشری که به جای فراهم کردن امکانات اولیه زندگی برای خانواده‌ها، مادران را تشویق به رها کردن نوزادانشان در سطل‌های نوزاد می‌کند؟

انتهای پیام

افزودن دیدگاه جدید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.