پنجشنبه, 12 تير 1399 :: Thursday, 2 July 2020
 
کد خبر: 83681

پیوند 33 ساله زخم و تاول با سردشت

پیوند 33 ساله زخم و تاول با سردشت
ردپای کشورهای استکباری در بمباران شیمیایی سال 1366 توسط رژیم بعث عراق، خط بطلانی بر ادعای نگرانی آنها برای حقوق بشر بود این اقدام وحشیانه، سردشت را در ردیف نخستین شهرهای سلاح های کشتار جمعی در جهان قرار داد.
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری ریشه

نام شهرستان مرزی سردشت با شیمیایی پیوندی دیرینه دارد، شاید خیلی ها سردشت را با بازارچه های مرزی یا انگور سیاهش بشناسند اما بعید است کسی بمباران شیمیایی را بشنود و از سردشت یادی نکند 26 سال است سردشت با گاز خردل، تاول و زخم گره خورده است.

هفتم تیر 1366 یاد آور بمب های شیمیایی است که عراق در چهار نقطه پر ازدحام سردشت بر سر مردم بی گناه ریخته شد عراق در یک حمله ناجوانمردانه 119 نفر از ساکنان غیر نظامی شهر را شهید کرد همچنین باعث شد بیش از هشت هزار نفر با قرار گرفتن در معرض گاز های سمی با مصدومیت شیمیایی سال ها دست و پنج نرم کنند.

شهر مرزی سردشت مورد فجیع ترین تهاجم شیمیایی قرار گرفت که در پی آن آثار و مشکلات متعددی را به وجود آورد. ، اولین بار بود که پس از بمباران هسته ای هیروشیما یک شهر قربانی جنگ افزار های شیمیایی می شود.

ساعت 16:30دقیقه روز یکشنبه 7تیرماه 1366چند فروند هواپیمای عراقی سکوت شهر کوچک سردشت در غرب کشور را شکستند و 7 بمب خردل در نقاط مختلف شهر پرتاب کردند که دو بمب در بازار شهر و دو بمب دیگر در 2 منطقه مسکونی افتاد، 3 بمب دیگر هم در باغهای مجاور شهر اصابت کرد.

این گاز به عنوان یک عامل سمی که به سلول های زنده آسیب می رساند (cyotoxic) طبقه بندی شد بدین معنی که تمامی سلول های زنده ای که با آن تماس داشته باشند را تخریب خواهد کرد. این عامل سمی از ترکیب دی کلرواید سولفور و اتیلن ساخته شده بود که در هنگام آزاد شدن به یک مایع غلیظ، روغنی و قهوه ای رنگ با بوی ریشه ی ترب کوهی، سیر و یا خردل تبدیل می شد.

پس از این بمباران شیمیایی بسیاری از مردم این شهر که هیچ اطلاعی از این نوع بمب‌های نامتعارف نداشتند، برای یاری رساندن به مصدومان و نجات کسانی که در زیر آوارها مانده بودند به محل اصابت بمب‌ها رفتند و همین امر باعث شده شمار آسیب دیدگان بیشتر و بیشتر شود و بسیاری از مصدومان با تأخیر به مراکز درمانی در شهرهای تبریز، ارومیه و تهران منتقل شدند.

انتقال مصدومان شیمایی از طریق هوایی انجام شد و با توجه به حاکم شدن شرایط جنگ و مرزی بودن سردشت با تأخیر صورت گرفت و آثار مواد شیمیایی بر روی جسم مصدومان بویژه کودکان، تا سال‌ها باقی بماند.

به علت شرایط جوی مناسب از نظر درجه حرارت و جریان ملایم هوا، آلودگی به تدریج تا کیلومترها دورتر از کانونهای انفجار گسترش یافت و بوی نا مطبوع خردل که مشابه بوی سیر و گوگرد است از فاصله دور استشمام می شد.

متاسفانه بیمارستان و نقاهتگاه شهر در مسیر جریان هوای آلوده قرار گرفته و برخی پزشکان و پرستاران پس از چند ساعت به دلیل آلوده شدن مجبور به ترک آنجا شدند. برق و مخابرات قطع و کلیه فعالیتهای خدماتی شهر فلج شده بود زیرا اکثر کارکنان محلی مصدوم شده بودند.

کادر پزشکی بهداری سپاه با کمک نیروهای محلی توانستند از دو حمام شهر به عنوان دو ایستگاه رفع آلودگی برای زنها و مردها استفاده کنند. ماشینهای آتش نشانی نیز مسوولیت تدارک آب حمام های شهر را عهده دار شدند. سالن ورزشی شهر به عنوان نقاهتگاه ۱۵۰ تخته مورد استفاده قرار گرفت. با توجه به ماهیت اثر گاز خردل بر خلاف گاز اعصاب ساعت به ساعت بر تعداد مصدومین افزوده می شد. در نقاهتگاه درمان های اولیه انجام می گرفت و مصدومین پس از پایدار شدن علائم حیاتی به شهرهای دیگر اعزام می شدند.

هنوز هم پس از گذشته 33 سال از این رویداد تلخ بسیاری از ساکنان این شهر، از آن رنج می‌برند و جانبازان شیمیایی سردشت که بیشتر مشکل تنفسی دارند در این مدت بین مرگ و زندگی دست و پنجه نرم می‌کنند.

اگرچه سردشتی ها در دوران جنگ تحمیلی بارها از سوی نیروی هوایی رژیم بعثی عراق مورد هدف قرار گرفتند اما هر بار پس از بمباران، خرابی‌های ناشی از آن را درست می‌کردند و زخم‌ها دوباره التیام می‌یافت؛ اکنون سالهاست که رنج سردشتی‌ها از بمباران هفتم تیر 1366 ادامه دارد.

برای کاهش بخشی از رنج‌های جانباران شیمیایی این شهرستان از چند سال پیش کلینیک شیمیایی سردشت راه‌اندازی شد و با همکاری دانشگاه‌های علوم پزشکی از جمله دانشگاه شاهد اقدامات لازم برای انجام امور درمانی و پایش و کنترل سلامت جانبازان شیمیایی کلید خورد.

در چند سال اخیر با همکاری وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و دانشگاه علوم پزشکی ارومیه ساختار تخصصی این کلینیک تقویت شد به نحوی که کلینیک مذکور در حال حاضر در ۹ تخصص پزشکی ارائه خدمت می‌کند؛ از طرف دیگر با همکاری دانشگاه شاهد طرح پایش سلامت تخصصی در سردشت اجرا شد و تمام مصدومان شیمیایی سردشت تحت پوشش مراقبت‌های ویژه فعالانه قرار گرفتند.
 

screenshot_2020-06-27_srdsht_khrdl_-_google_search2.png

آلودگی مواد غذایی، میوه جات، سبزیجات، مزارع و آب ها و حتی حیوانات باعث برخی مصمومیت های گوارشی شده بود. گله های گاو و گوسفند که تنها سرمایه برخی از خانواده ها بود از بین رفته بودند و محصول برخی مزارع، آلوده و غیر قابل استفاده بود. یک روز پس از حادثه مصدومین بد حال با چندین پرواز از ارومیه و تبریز به تهران منتقل شدند. صحنه های بسیار ناراحت کننده ای بود که تحمل آن برای خلبانان و خدمه هواپیماهای نظامی بسیار دشوار بود. کودکانی که در سنین مختلف با چشمان ورم کرده به سختی ناله می کردند و سعی داشتند از مادران خود دور نیفتند. تعداد زیاد مصدومین بدحال به بیمارستان بقیه ا … تهران منتقل شدند.

screenshot_2020-06-27_srdsht_khrdl_-_google_search1.png

برخی از این کودکان در حال اغما بودند و ضربان قلب در حدود ۱۶۰ در دقیقه یا بالاتر داشتند. اگر چه هنوز علائم پوستی مهمی از مصدومیت را نشان نمی دادند. یکی از بچه ها پسری ۴ ساله بود و در حالی که مشغول مرتب نمودن تختش بودند و هنوز دقایقی از بستری شدنش نگذشته بود ناگهان دچار ایست قلبی شد و متاسفانه در عملیات احیاء جواب نداد. چگونگی این حادثه و مصدومین شهدا طی گزارشهای متعددی به اطلاع شورای امنیت سازمان ملل رسید. اما متاسفانه هیچ هیئت کارشناسی برای بررسی حادثه اعزام نشد. حتی در یکی از گزارش ها تصاویر متعددی از مصدومین شیمیایی سردشت نیز ضمیمه شد.

از شهر ۱۲ هزار نفری سردشت طبق آمار رسمی ۸۰۲۵ نفر مصدوم شدند که این آمار شامل مصدومین خفیف هم می شد. حداقل ۴۵۰۰ نفر از مصدومین نیاز به درمان داشتند. ۳۰۰۰ نفر از آنها در خود شهر به طور سرپایی درمان شده و سپس در روستاهای مجاور مدتی را سپری کردند. تا آلودگی شهر کاملا مرتفع شد. مابقی مصدومین که ۱۵۰۰ نفر بودند و حال وخیم تری داشته و نیاز به بیمارستان داشتند به خارج از سردشت اعزام شدند. ۶۰۰ نفر از آنها به تهران و مابقی به چند شهر شمال غربی کشور اعزام شدند. از بیمارانی که به تهران آمدند ۴۲۰ نفر طی ۷ تا ۱۰ روز اول از بیمارستانها مرخص شدند و تعداد ۱۸۰ نفر باقیمانده افراد بدحال تر بودند که گروهی شهید شدند و گروهی نیز هفته های زیادی را در بیمارستان گذراندند که اکنون نیز از عوارض شدید ریوی رنج می برند.

دبیر انجمن دفاع از حقوق مصدومان شیمیایی سردشت گفت: بمباران شیمیایی سردشت فاجعه و جنایت بشری بود که تاکنون جامعه جهانی در مورد وضعیت مصدومان شیمیایی سردشت غفلت کرده است.

رحیم واحدی افزود: این غفلت جامعه جهانی باعث شد که رژیم بعث عراق پس از بمباران شیمیایی سردشت، در سال‌های بعد به استفاده از سلاح‌های نامتعارف ادامه دهد و جنایت‌های "حلبچه" با قربانی کردن پنج هزار نفر و "انفال" با ۱۸۳ هزار قربانی را در اقلیم کردستان عراق تکرار کند.

ی اضافه کرد: اکنون هم پس از گذشت ۳۳ سال از بمباران شیمیایی سردشت، جامعه جهانی در خصوص مصدومان شیمایی سردشت به وظیفه خود عمل نکرده است و تمام هزینه‌های مراقبت و هزینه‌های پزشکی مصدومان شیمیایی سردشت توسط دولت ایران پرداخت می‌شود.

دبیر انجمن دفاع از حقوق مصدومان شیمیایی سردشت گفت: لازم است که مساله بمباران شیمیایی سردشت در سطح بین‌الملل مطرح و کشورهایی که در انجام این جنایت دست داشتند، به دادگاه کشیده شوند.

یس اداره بنیاد شهید و امور ایثارگران سردشت گفت: این شهرستان دارای بیش از ۲ هزار نفر مصدوم شیمیایی است که از این تعداد، یک‌هزار و ۵۱۸ نفر دارای پرونده شیمیایی بوده و ۴۰۰ جانباز شیمیایی سردشت دارای شرایط ویژه هستند.

صلاح‌الدین امیری افزود: مردم این شهرستان در طول دوران جنگ تحمیلی ۸۵۷ شهید و چهار هزار جانباز تقدیم نظام جمهوری اسلامی کرده است.

وی اضافه کرد: پس از بمباران شیمیایی سردشت و از سال ۱۳۶۶ تاکنون ۱۴ کمیسیون تخصصی برای احراز مصدومیت جانبازان شیمیایی سردشت تشکیل و در این کمیسیون‌ها جانبازی یک‌هزار و ۵۱۸ نفر از مصدومان شیمیایی احراز شده است.

امیری اظهار داشت: پرونده پزشکی و وضعیت جسمانی مصدومانی که مدعی شیمیایی هستند در این کمیسیون‌ها مورد بررسی قرار می‌گیرد و این افراد در صورت تأیید به عنوان جانباز معرفی می‌شوند.

وی با اشاره به اینکه هم‌اکنون  ۲۰۰ متقاضی درخواست خود را برای ارایه شدن در کمیسیون پزشکی تنظیم کرده اند، افزود: مجوز برای برگزاری کمیسیون تخصصی احراز جانبازی باید از تهران صادر شود.

دبیر انجمن دفاع از حقوق مصدومان شیمیایی سردشت با انتقاد از عملکرد کمیسیون‌های پزشکی احراز جانبازی مصدومان گفت: در بمباران شیمیایی این شهر از گاز خردل ارسنیک‌دار استفاده شده و طبق بررسی‌های انجام شده آثار آن تا ۱۰۰ در محیط باقی می‌ماند.

 

نظر رهبر معظم انقلاب درباره جنایت سردشت

 

به سبب غفلت جامعه جهانی از جنایت‌های رژیم بعثی عراق، این رژیم در ۲۵ اسفندماه سال ۱۳۶۶ شهر حلبچه در اقلیم کردستان عراق را مورد بمباران شیمیایی قرار داد و پنج هزار نفر از مردم این شهر بر اثر استنشاق گازهای سمی فوت کردند.

بمباران شیمیایی ۱۱ مرداد سال ۱۳۶۷ نیز شهر اشنویه در آذربایجان غربی با بیش از ۲ هزار و ۵۰۰ مجروح و بمباران شیمیایی گسترده‌ای روز چهارم فروردین همان سال در روستای قلعه جی تا دزلی در شهرستان مریوان استان کردستان بخش‌های دیگری از جنایت های رژیم بعثی علیه ملت ایران بود.

طبق آخرین بررسی‌ها رژیم بعثی عراق در طول هشت سال دفاع مقدس ۶ هزار بمب شیمیایی در قالب ۲۴۲ نوبت بمباران جنایت‌های گسترده‌ای را مرتکب شد که تنها بخش کمی از این جنایت در رسانه های غربی منعکس شد.

حمله شیمیایی هواپیماهای متجاوز رژیم بعث عراق به شهر سردشت در غرب ایران، به شهادت 110 نفر و مجروح شدن پنج هزار تن انجامید. با کمال تأسف، هنوز هم تعدادی از مردم مقاوم و شریف شهرستان سردشت با آثار و پی آمدهای این بمباران دست به گریبان هستند و در رنج و درد به سر می‌برند. به رغم ارتکاب این جنایت هولناک، مجامع جهانی هیچ اقدامی در جلوگیری از ادامه تجاوز به عمل نیاوردند، حتی آن رژیم خون‌خوار را هم ملامت نکردند و چون گذشته بی اعتنا از کنار این حادثه گذشتند.

شیوع بیماری کرونا در کشورمان و به تبع آن در سردشت که بسیاری از اهالی آن (جانباز یا مصدوم شیمیایی هستند) ابعاد این بیماری را در این شهر پیچیده‌تر کرده است.

اما دردناک‌تر از این رنج‌ها، ناراحتی مردم سردشت این است که مجامع بین المللی و سازمان ملل هیچگاه این جنایت رژیم بعثی عراق را محکوم نکرد و همگان بر این باورند که این جنایت به دور از چشم جهانیان و با حمایت‌های برخی کشورهای  منطقه صورت گرفته و به همین خاطر از دید جهانیان مخفی مانده است.

حال در 33 سالگی این واقعه مردم سردشت از مسئولان کشوری می‌خواهند ضمن توجه و رسیدگی بیشتر به وضعیت جانبازان شیمیایی این شهر، جنایت رژیم بعثی عراق را در مجامع بین المللی پیگیری کنند.

انتهای پیام

افزودن دیدگاه جدید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.