شنبه, 18 ارديبهشت 1400 :: Saturday, 8 May 2021
  • از کووید ۴۸ تا کووید ۱۹؛ مقاومت واکسنی علیه رژیم صهیونیستی

    از کووید ۴۸ تا کووید ۱۹؛ مقاومت واکسنی علیه رژیم صهیونیستی

    جهان با ویروسی کووید-۴۸ که چه بسا مرگبار‌تر از کووید-۱۹ نیز هست درگیر است، نزدیک به ۷۳ است که این ویروس به جان سرزمین‌های معراج افتاده و علاوه بر مرگ هزاران نفر در سال و انواع آسیب‌های اجتماعی، روانی و اقتصادی، آواره‌گی هزاران هزار نفر را از خانه و سرزمین مادری نیز در پی داشته است.
 
کد خبر: 76362

آیت ‌الله شیخ محمدتقی بهجت؛ عبد صالح خدا

«تا زمان و زمین وجود دارد، عالمان پارسا در میان ما هستند گرچه پیکر آنها دفن می شود و از نگاه ما محو می شوند ولی حقیقت آنها در دل مردم ماندگار است«. امیر المونین(ع)
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری ریشه

همه انسان ها در طول زندگی خود به مشکلات فراوانی دچار می شوند که ممکن است برخی از آن ها، افراد را از خداوند متعال دور کند امّا افراد با ایمان و پرهیزکار، به سبب تقواپیشگی این مسائل را تحمل کرده و  به قرب الهی می‌رسند و نزد خالق و مخلوق،محبوب می‌شوند.

آیت الله العظمی محمد بهجت فومنی از همان بندگان مخلص و محبوب نزد خدا و بندگانش است که از ابتدای زندگی طعم تلخ یتیمی را چشید. او در اواخر سال 1334 ه.ق. در خانواده ای دیندار و تقوا پیشه، در شهر مذهبی فومن واقع دراستان گیلان، چشم به جهان گشود.

ایشان نزد پدری تربیت شدند که از مردان مورد اعتماد شهر فومن بود و در ضمن اشتغال به کسب و کار، به حل و عقد  امور مردم می پرداخت. وی اهل ادب و از ذوق سرشاری برخوردار بوده و مشتاقانه در مراثی اهل بیت علیهم السلام به ویژه حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام شعر می سرود، مرثیه های جانگدازی که اکنون پس از نیم قرن هنوز زبانزد مداحان آن سامان است.

آیت الله بهجت از همان عنفوان کودکی با هم سن وسالان خود متفاوت بود او هماره در کنار پدر در مراسم اهل بیت علیهم السلام حضور داشت، و نیز با شرکت در مجالس حسینی و بهره مندی از انوار آن بار آمد. همچنین از همان کودکی از بازیهای کودکانه پرهیز می کرد و آثار نبوغ و انوار ایمان در چهره اش نمایان بود، و عشق فوق العاده به کسب علم و دانش در رفتارش جلوه گر.

اگرچه تحصیلات ابتدایی را در مکتب خانه فومن به پایان برد، و پس از آن در همان شهر به تحصیل علوم دینی پرداخت. اما روح کمال‌جو و جان تشنه او تاب نیاورد و پس از طی دوران مقدماتی تحصیلات دینی در شهر فومن، به سال 1348 ه.ق. هنگامی که تقریباً 14 سال از عمر شریفش می گذشت به عراق مشرّف شد و در کربلای معلّی اقامت گزید.

آیت الله بهجت حدود چهار سال در کربلای معلّی می ماند و از فیوضات سید الشهداء علیه السلام استفاده نموده و به تهذیب نفس می پردازد و در طی این مدت بخش معظمی از کتابهای فقه و اصول را در محضر استادان بزرگ آن دیار مطهّر می خواند.

در سال 1352ه.ق. برای ادامه تحصیل به نجف اشرف مشرّف می گردد و قسمتهای پایانی سطح را در محضر آیات عظام از آن جمله مرحوم آیت الله آقا شیخ مرتضی طالقانی به پایان می رساند. با این همه، همّت او تنها مصروف علوم دینی نبوده، بلکه عشق به کمالات والای انسانی هماره جان ناآرام او را به جستجوی مردان الهی و اولیاء برجسته وا می داشته است.

2.jpg

از جمله شاگردان بی شمار ایشان می توان به بزرگانی چون شهید استاد مرتضی‌مطهری،آیت الله ‌جوادی آملیري،حضرت آیت الله محمدتقی مصباح یزدی و.. اشاره کرد.

ویژگی‌های اخلاقی و عرفانی

محمدتقی بهجت، از نوجوانی مسائل عرفانی و اخلاقی را نیز در کنار فقه و اصول دنبال می‌کرد. برداشت وی از عرفان ناب، تقید و تعبد است. بعضی چون علامه طباطبایی، آیت‌الله بهاءالدینی، شهید قدوسی، حسن زاده آملی، آیت‌الله جوادی آملی و... مقید به شرکت در نماز جماعت او به ویژه در شب‌های جمعه بودند. در این نماز، صدای او به گریه بلند می‌شد.او در خانه‌ای قدیمی به فاصله کمی از مسجد فاطمیه گذر خان قم زندگی می‌کرد.

آیت‌الله بهجت دیر اقدام به انتشار رساله توضیح المسائل کرد. استدلالش این بود؛ صبر کنید همه رساله خود را نشر دهند. بعد اگر کسی ماند و از دیگران تقلید نکرد و فقط خواست از من تقلید کند، آن وقت رساله مرا منتشر کنید. بهجت، هرروز صبح‌ها بعد از تعقیبات نماز صبح و طلوع آفتاب، به حرم حضرت معصومه می‌رفت و در مسجد شهید مطهری به عبادت می‌پرداخت.

روابط دوستانه‌ای که میان او و امام خمینی برقرار بود، همواره او را خیرخواه انقلاب و دعاگوی آن فقید می‌ساخت. او همواره مؤید انقلاب بوده و بر روحانیونی که به نهضت پیوسته‌اند تأثیر زیادی نهاده است. وی در اوایل دهه چهل بارها تأکید می‌کرد پهلوی دارد دین را از بین می‌برند و اعتقاد داشت در مبارز با طاغوت باید تندرو بود.

14_1.jpg

معمار کبیر انقلاب اسلامی درباره ایشان می‌فرمایند: جناب آقای بهجت، دارای مقامات معنوی بسیار ممتازی هستند. ایشان دارای موت اختیاری هستند.»

علمای بزرگی چون علامه طبابایی، سید رضا بهاءالدینی،و محمدتقی جعفری نیز درباره ایشان مطالب زیر را فرموده اند:

علامه طباطبایی:«ایشان عبد صالح است».

سید رضا بهاءالدینی:«الان ثروتمندترین مرد جهان، به لحاظ معنوی، آقای بهجت است».

محمد تقی جعفری پس از اشاره به روایت (زیارت عالمان در نزد خدا، محبوب‌تر از هفتاد بار طواف خانه خدا می‌باشد) در این مورد می‌گوید: «مصداق بارز علما، آیت‌الله بهجت هستند. صرف دیدن و ملاقات کردن ایشان، خود سر تا پا موعظه است. من هر وقت ایشان را می‌بینم، تا چند روز اثر این ملاقات در من باقی است».

آیت‌الله بهجت دارای تألیفات متعددی در فقه و اصول می‌باشد که خود برای چاپ اکثر آن‌ها اقدامی نکرد و‌ گاه به کسانی که می‌خواستند آن‌ها را حتی با غیر وجوه شرعیه چاپ کنند، اجازه نمی‌داد و می‌فرمود: «هنوز بسیاری از کتاب‌های علمای بزرگ سال‌هاست که به گونه خطی مانده، آن‌ها را چاپ کنید، نوبت این‌ها دیر نشده است.»

برخی تألیفات معظم‌له عبارت‌اند از: یک دوره کامل اصول، حاشیه بر مکاسب شیخ انصارى و تکمیل آن تا آخر مباحث مربوط به مکاسب و متاجر، دوره کامل طهارت، دوره کامل کتاب صلاة، دوره کامل کتاب زکات، دوره کامل کتاب خمس و حج، حاشیه بر کتاب ذخیرةالعباد مرحوم شیخ محمدحسین غروى، تقریباً یک دوره فقه فارسى، حاشیه بر مناسک شیخ انصارى و...

با این‌که ایشان فقیهی شناخته شده بود، ولی هماره از پذیرش مرجعیت سرباز زد. تا این‌که بعد از فوت سیداحمد خوانساری، جلد اول و دوم کتاب «ذخیرةالعباد» (جامع‌المسائل کنونی) را به قلم خود تصحیح و در اختیار خواص گذاشت و پیش از فوت مرجع عالی‌قدر حضرت آیت‌الله العظمی اراکی، اجازه نشر رساله عملیه خویش را داد.

سرانجام وقتی جامعه مدرسین با انتشار اطلاعیه‌ای هفت نفر از جمله حضرت آیت‌الله العظمی بهجت را به‌عنوان مرجع تقلید معرفی کرد و عده‌ای از علمای دیگر از جمله آیت‌الله مشکینی، آیت‌الله جوادی آملی و... مرجعیت ایشان را اعلام کردند، به‌دنبال درخواست‌های مصرانه و مکرر راضی شد تا رساله عملیه ایشان در تیراژ وسیع به چاپ برسد، با این حال از نوشتن نام خویش بر روی جلد کتاب دریغ ورزید.

مرجع عالی‌قدر جهان تشیع، حضرت آیت‌الله العظمی شیخ محمدتقی بهجت فومنی سرانجام در ساعت ۱۵:۳۰ روز یک‌شنبه بیست و دوم جمادی‌الاولی سال ۱۴۳۰ هجری قمری (برابر با بیست و هفتم اردیبهشت‌ماه ۱۳۸۸ش) چشم از جهان فروبست.

شنیدن نام مردان بزرگی چون آیت‌الله بهجت همواره در ذهن، رازگونه و اسرارآمیز بوده است میزان قرب این بنده خاضع به پروردگار،عنایت متقابل خداوند متعال به ایشان و محبوبیتشان نزد مردم و مسلمین جهان مسئله ای است که با وفات ایشان زوال نپذیرفته و نام و راه ایشان را جاودانه ساخته است.

 

 

منابع:(1)هفته نامه کتاب قم، فقه در بستر عرفان، ص۴.

انتهای پیام

افزودن دیدگاه جدید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.