چهارشنبه, 28 آذر 1397 :: Wednesday, 19 December 2018
 
کد خبر: 58822

تحقق جمهوری در میدان بهارستان

تحقق جمهوری در میدان بهارستان
دهم آذر مصادف با شهادت آیت الله مدرس، در تقویم جمهوری اسلامی ایران روز مجلس نام دارد. مجلس شورای اسلامی، رکن رکین دموکراسی در ساختار ایران اسلامی است که شکل امروزش را مدیون مبارزات و جانفشانی های بسیاری است.
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری ریشه

بدون شک مجلس شورای اسلامی و خانه ملت یکی از بارزترین جلوه های حکومت بر پایه مردم سالاری دینی در نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران است که مطابق قانون اساسی، هر 4 سال یکبار تجدید بنا میشود تا کارکردهای موثر خویش را در تقنین و نظارت ، بیش از پیش به منصه ظهور برساند.

حکومت مردم سالاری دینی با محوریت ولی فقیه  همان است که نظامهای  لیبرالیستی ، سوسیالیستی  و مشتقات آنها و برخی حکومتهای پادشاهی باستانی گونه ، در مقابل این سادگی و ظرافت و تفکر عمیق معمار کبیر انقلاب که بر گرفته از انوار جلیله رسالت پیامبر اعظم(ص) است ، مبهوت مانده اند و جرآت تایید و حتی اظهار نظر منصفانهء این تفکر و شیوه ناب که مبتنی بر نهاد انسان و بر پایه آموزه های الهی است را ندارند.

اولین مجلس شناخته شده در تاریخ ایران به زمان اشکانیان و تشکیل اولین مجلس شورای ملی کشور در شکل فعلی آن به انقلاب مشروطه باز می‌گردد. مجلس شورای ملی در حدود ۸۳ سال به حیات خود ادامه داد و در جریان بازنگری قانون اساسی در سال ۱۳۶۸ از مجلس شورای ملی به مجلس شورای اسلامی تغییر نام پیدا کرد. مجلس در تاریخ ۲۳ تیر سال ۱۳۷۲ با تصویب ماده واحده‌ای دهم آذر ماه، سالروز شهادت سیاست‌مدار و روحانی برجسته ایرانی آیت الله سید حسن مدرس را به عنوان روز مجلس نامگذاری نمود. روزی که مرد مجلس در راه آزادی جان داد اما حاضر نشد بر استبداد رضاخانی مهر تأیید بزند.

 

 

آیت الله مدرس و مجلس

بر اساس اصل دومِ متمم قانون اساسی، برای نظارت بر قوانین مصوّب مجلس شورای ملی و تشخیص عدمِ مغایرت مصوبات مجلس با احکام شرع، مراجع نجف اشرف، بیست نفر از مجتهدانِ طراز اول را به مجلس شورای ملی معرفی کردند تا پنج نفر از میان آنان برگزیده شوند.

مجلس شورای ملی (دوره دوم) در جلسه هفتم شعبان 1328 ق، آیت اللّه مدرّس و چهار نفر دیگر را در میان بیست نفر مجتهدی که مراجع نجف معرفی کرده بودند انتخاب کرد. به این ترتیب آیت اللّه مدرّس برای حضور در مجلس و اجرای وظیفه نظارتی خود، به تهران مهاجرت کرد. مدرّس در مجلس شورای ملّی، با هرگونه خودکامگی، قانون شکنی و نفوذ بیگانگان، مخالفت و مبارزه می کرد. نطق های او درباره مسائل دینی، سیاسی، اقتصادی، حقوقی و قضایی، بیانگر بسیاریِ معلومات، هوش، بینش قوی و تیزبینی سیاسی او است.

مدرّس در طول دوره دوم مجلس شورای ملّی با انجام دادن فعالیت های سیاسی مؤثّر برای تأمین منافع مردم، نقش خود را به عنوان ناظر دینی و سیاسیِ برگزیده از جانب مراجع نجف، به خوبی ایفا کرد و همین امر سبب شد که از طریق انتخابات دوره سوم نیز، بتواند دوباره وارد مجلس شورای ملّی شود و در این دوره نیز علاوه بر حفظ وظیفه نظارتی خود بر مجلس، سِمت نمایندگیِ مردم تهران را نیز عهده دار شد.

مدتی پس از کودتای رضاخان مجلس چهارم افتتاح شد. در این دوره نیز مدرّس به نمایندگی مجلس انتخاب گردید. وی علاوه بر اینکه نیابت ریاست مجلس چهارم را بر عهده داشت، رهبر اکثر نمایندگان هم بود. مدرّس در آغاز این دوره ضمن مخالفت با اعتبارنامه نمایندگانی که موافق قرارداد ننگین 1919 بودند، مانع تصویب اعتبارنامه برخی از آنان گردید. مدرّس در این دوره هنگامی که قانون شکنی ها و خودسری های رضاخان را از حدّ، خارج دید در نطق متهورّانه ای به انتقاد از عملکرد رضاخان پرداخت و اعتراض خود را به صورت علنی، ابراز کرد. مدرّس در این دوره به علت رفتار نادرستِ دولت مستوفی الممالک در سیاست خارجی، دولت او را استیضاح کرد که این استیضاح منجر به استعفای مستوفی الممالک شد.

مدرّس پس از انتقال سلطنت به رضاخان نه منزوی گردید و نه دست از مبارزه برداشت؛ بلکه مُجدّانه کوشید تا مانع قوام و ثبات حاکمیت رژیم پهلوی شود. سرانجام، مدرّس به رغم مشکلات و موانعی که رضاخان برای جلوگیری از ورود مخالفانش به مجلس ایجاد کرده بود، به عنوان نفر اول انتخابات تهران وارد مجلس گردید. علاوه بر خود او حدود هشت نفر از یاران مدرّس نیز موفق شدند در این دوره به مجلس راه یابند. او همیشه مردم و منافع عمومی را بر خود مقدّم می داشت و مراقب بود تا امتیازی به بیگانگان داده نشود. جزییات برنامه ها و لوایح اقتصادی را به دقت بررسی می کرد تا مبادا منافع ملی آسیب ببیند و اصرار داشت موافقت نامه های اقتصادی ایران با کشورهای خارجی پس از تأیید مجلس شورای ملی، به اجرا گذاشته شود. وی با دقت و تیزبینی، جزئیات بودجه سالانه و طرح های دولت را بررسی می کرد تا از سوء استفاده و اسراف جلوگیری شود.

روز هفتم آبان 1305، مدرس در راه مدرسه سپهسالار مورد حمله مسلحانه چند نفر از عوامل رضاخان قرار می گیرد و چند گلوله به ناحیه دست و کتف او اصابت می کند. رضاخان در آن ایام جهت ردّ گم کردن در مازندران بود و با تلگراف از مدرّس احوال پرسی می کند و مدرّس در پاسخ او می گوید: «به کوری چشم دشمنان نمرده ام و هنوز زنده ام». ترور مدرّس انعکاس وسیعی در میان مردم برجای گذاشت و نمایندگان مجلس در دو جلسه به بررسی این موضوع پرداختند. دوستان اندک مدرّس در مجلس سوء قصد به مدرّس را اقدامی صرفا سیاسی معرفی کردند و به ایما و اشاره، دولت و شخص رضاخان را در ماجرا دخیل دانستند.

وقتی انتخابات هفتمین دوره مجلس شورای ملی به پایان رسید، حتی یک رأی هم از صندوق به نام مدرّس بیرون نیامد و مدرّس آن جمله معروف را بیان کرد که «اگر هیچ کس از مردم تهران به من رأی نداده باشند، ولی خودم که یک رأی به خودم دادم، پس این یک رأی که به نام مدرّس در صندوق بود چه شد و چرا خوانده نشد؟» رضاخان به این هم اکتفا نکرد و با تهدید به مدرّس از او خواست از سیاست دوری کند. مدرّس در جواب گفت: «من وظیفه انسانی و شرعی خویش را دخالت در سیاست و مبارزه در راه آزادی می دانم و به هیچ عنوان دست از سیاست بر نمی دارم و هرکجا باشم همین است و بس».

رضاشاه در سال 1316 تصمیم می گیرد که مدرّس را به قتل برساند. (دستور قتل به رئیس شهربانی خواف ابلاغ می گردد. اما وی از انجام این کار طفره می رود. لذا مدرّس را به کاشمر منتقل می کنند. رئیس شهربانی کاشمر نیز از اجرای دستور قتل مدرّس خودداری می نماید و مجبور به ترک پست خود می گردد. سرانجام میرزا کاظم جهانسوزی، افسر شهربانی، به اتفاق دو مأمور دیگر شهربانی از مشهد به کاشمر رفتند و در 26 رمضان 1357ق (برابر با دهم آذرماه 1316) آیت اللّه سیدحسن مدرّس در حال افطار، ابتدا مسموم کردند و پس از آن که متوجه شدند که سم در او اثر نکرده با انداختن عمامه بر گردنش در حال رکوع نماز وی را به شهادت می رسانند. یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.

 

 

 

مجلس شورای اسلامی در آینه کلام امام راحل و رهبر معظم انقلاب

بی‌تردید مجلس شورای اسلامی جایگاه نمایندگان به حق مردم است. نمایندگانی که ارکان نظام، حوزه انتخابیه و نفع مردمی که به عنوان وکیل خود به آن‌ها رای داده‌اند را در اولویت قرار دهند وبرای نفع شخصی خود و دولتی‌ها راهی مجلس نشوند.

اهمیت مجلس تا آنجاست که امام خمینی (ره) بار‌ها درباره آن سخن گفته‌اند. حضرت امام خمینی (ره) مجلس شورای اسلامی را تجلی اراده ملی و یکی از اساسترین نهادهای سیاسی که در راس تمام نهادهای نظام جمهوری اسلامی است و از ویژگی‌های خاص برخوردار است می‌دانند که مهم‌ترین ویژگی آن اسلامی و ملی بودن آن است.

امام (ره) نه تنها مجلس را خانه واقعی ملت و تجلی اراده ملی، بلکه تعرض به آن را قبیح، بر خلاف مصلحت کشور و خلاف موازین دینی می‌دانند و می‌فرمایند: «مجلس تنها مرجعی است که برای یک ملت است. مجلس قوه مجتمع یک ملت است و مجلس از همه مقاماتی که در یک کشور هست بالا‌تر است. بنابراین یک همچو مقامی را نشکنید و لو نمی‌توانید، لکن گفتنش اصلش، ذکرش اصلش کار قبیحی است و بر خلاف مصلحت است و بر خلاف مسلک اسلام است.» (صحیفه نور، ج ۱۲، ص ۱۷.)

در اهمیت مجلس شورای اسلامی و جامعیت نقش آن در پرداختن به مسائل مهم کشور و نقش آن در اصلاح امور جامعه رهبر کبیر انقلاب معتقدند اگر مجلس شورای اسلامی بر طبق موازین شکل گیرد و نمایندگان آن افراد صالح و دلسوز مردم باشند چنین مجلسی منشاء اصلاح همه امور جامعه خواهد بود ایشان می‌فرمایند: «اگر مجلس شورا آن طوری که ما بخواهیم ملی و اسلامی باشد، همه این مطبوعات اصلاح خواهد شد. همه این رادیو و تلویزیون اصلاح خواهد شد...» (صحیفه نور، ج ۱۲، ص ۲۵۶.)

به تعبیری اگر مجلس یک مجلس اسلامی که با انتخابات صحیح انجام بگیرد و اشخاصی که انتخاب می‌شوند واقعا منتخب ملت باشند، تمام کار‌ها با دست مجلسی‌ها اصلاح می‌شود.

ازسوی دیگر از دیدگاه مقام معظم رهبری نیز مجلس شورای اسلامی به عنوان یک رکن اساسی است. در واقع مقام معظم رهبری همچون امام خمینی (ره)، مجلس شورای اسلامی را عصاره یک ملت می‌دانند که با نگاهی مسئولانه در برابر اسلام، انقلاب و مصالح عالیه نظام  به امور کشور بپردازند.

 این نگرش در پیام‌ها و دیدارهای ایشان به مجلس و کارگزاران نظام بار‌ها مورد تاکید قرار گرفته است. ایشان در باب اهمیت مجلس شورای اسلامی می‌فرمایند: «مجلس شورای اسلامی، یک مرکز اساسی و تعیین کننده برای انقلاب است، همه سر رشته‌های امور، به مجلس شورای اسلامی بر می‌گردد.» (بیانات نظام معظم رهبری در تاریخ ۶۸/۹/۲۲)

مقام معظم رهبری درباره اهمیت جایگاه مجلس در نظام جمهوری اسلامی می‌فرمایند: «جایگاه مجلس، جایگاهی بسیار عالی برای انعکاس نظرات و اراده ملت در وضع قوانین و مقررات و رگه‌های اجرایی است.» (بیانات مقام معظم رهبری در تاریخ ۷۰/۹/۲۷)

آنچه مسلم است، شکل گیری مجلس قانون گذاری در هر کشوری نوعی توافق ملی برای اداره امور جامعه در سایه همبستگی، همدلی و همکاری است. این مفهوم در نظام مردم سالاری دینی که اتحاد از بنیادی‌ترین عناصر تشکیل و تاسیس آن بوده است اهمیت مضاعفی دارد و شرکت گسترده مردم در انتخابات به آن شکل می‌دهد.

نکته مهم اینجاست که از بدو پیروزی انقلاب اسلامی تاکنون یکی از اهداف اصلی استکبار جهانی دور کردن مردم از صحنه‌های انقلاب و بی‌تفاوت کردن مردم از حق تعیین سرنوشت خویش است که غرب با چنگ زدن به انواع ترفند‌ها و بکارگیری جنگ روانی و نبرد تبلیغی سعی در پیاده کردن ان دارد.

 اما ملت مسلمان و شریف ایران با حضور گسترده خود در تمامی صحنه‌ها از جمله جشن پیروزی انقلاب در ۲۲ بهمن امسال، همواره این حقیقت را به اثبات رسانده‌اند که از اتحاد و انسجام آنان چیزی کم نشده و استکبار وغرب در این راه موفق نبوده‌اند.

شرکت گسترده در انتخابات نهمین دوره مجلس شورای اسلامی نیز گام محکم دیگری در مبارزه با استکبار خواهد بود و مردم شریف ایران از این آزمون نیز با توجه به فرمایشات مقام معظم رهبری و رهنمود‌های امام راحل، سربلند بیرون خواهند آمد.

انتهای پیام

افزودن دیدگاه جدید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.