جمعه, 25 آبان 1397 :: Friday, 16 November 2018
 
کد خبر: 51241

دیوار47+ تصاویر

واژه «عقب افتاده» در جهان پزشکی جایگاهی ندارد، حال آن‌که همین واژه در مکالمات روزمره جایگاه عمیقی دارد... حتماً در خیابان و محله‌هایی که سکونت داریم آنها را دیده‌ایم. صورت‌هایشان پهن است و با چشمانی مورب و بینی پهن و لبانی که لبخندی دائمی به رویشان نقش بسته است. در پزشکی نام آنها «افراد مبتلا به بیماری سندرم داون» است. اما جامعه ، «عقب‌افتاده» و یا حتی «منگل» صدایشان می‌زند.
پایگاه خبری ریشه

خطاب کردن با واژه‌هایی نظیر منگل و حتی آزار و تمسخر این افراد در کوچه و خیابان توسط افرادی که درک درستی از این موقعیت ندارند باعث شده نوعی انزوای اجباری در افراد سندروم داونی  به وجود آید. خانواده و فردِ داون در بسیاری از موارد ترجیح می‌دهند او داخل خانه بماند،به مدرسه نرود، در سطح شهر دیده نشود؛ فقط و فقط به این علت که نمی‌خواهد نگاه تمسخرآمیز و پر از سؤال و ترحم دیگران را نسبت به خودش ببیند. بسیاری از افراد داون که توانایی یادگیری خواندن و نوشتن داشتند به همین علت هرگز به مدرسه نرفته و بی‌سواد مانده‌اند.
حال خیرین بسیاری تلاش میکنند تا افراد مبتلا به این بیماری را به جامعه بازگردانند و از جمله این فعالیت ها دیواری است با طول ۲۰ و عرض ۲ متر در شهر رضوانشهر گیلان که به نام "دیوار ۴۷" نامگذاری شد تا بیماران سندروم احساسات و عواطف خود را از طریق نقاشی به نمایش بگذارند
در راستای این فعالیت ها جمع خیری تحت عنوان دیوار ۴۷ تلاش دارند با فراهم ساختن فرصت و فضای ورزش برای بیماران به سلامتشان نیز کمک شایانی کرده باشند چرا که ناراحتی قلبی به عنوان اولین عامل فوت در بیماران سندروم شناخته شده است
دیوار ۴۷ مجموعه عکسی است از یک روز از تمرین اسکواش اعضای تیم ورزشی این موسسه

 

منبع: باشگاه خبرنگاران
انتهای پیام

افزودن دیدگاه جدید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.